ประมวลทฤษฎีการเรียนรู้ที่เป็นสากลและการประยุกต์การสอน(ทิศนา แขมมณี,2554:42)
แนวความคิดในเรื่องของการเรียนรู้ของมนุษย์ ได้รับความสนใจเป็นอย่างมากจากนักปรัชญาและนักจิตวิทยามาแต่ในอดีต การศึกษาแนวคิดในอดีต นอกจะเป็นพื้นฐานสำคัญที่จะช่วยให้เกิดความเข้าใจในเรื่องของการจัดการศึกษาและเกิดแนวความคิดใหม่ๆ แล้ว ยังเป็นการทบทวนภูมิปัญญานักคิดในอดีตซึ่งอาจจะตกหล่นสูญหายหรือเสื่อมความนิยมไปด้วยกาลและสมัย แต่อาจยังทรงคุณค่ามหาศาลต่อการเรียนรู้ของมนุษย์
เพื่อให้ผู้เรียนและผู้ที่เกี่ยวข้องในเรื่องการจัดการศึกษาสามารถศึกหลักการเรียนรู้และการสอนในอดีตมาจนถึงปัจจุบันได้โดยสะดวกผู้เรียนจึงประมวลหลักการ-ทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับเรื่องดังกล่าวมาเสนอไว้ในที่นี้
1. การศึกษาค้นคว้าในรายละเอียด
2. การวิเคราะห์เพื่อแยกแยะประเด็น
3. การกลั่นกรองเพื่อให้ได้แก่น หรือสาระสำคัญของเรื่อง
4. การอภิปรายเพื่อประยุกต์หลักทฤษฎีการเรียนรู้สู่หลักการสอน
5. การปรับและเพิ่มเติมตามความเหมาะสม
6. การเรียนเรียงให้ง่ายต่อการอ่านและการเข้าใจ
ทฤษฎีการเรียนรู้ เป็นแนวคิดที่ได้รับการยอมรับว่าสามารถใช้อธิบายลักษณะของการเกิดการเรียนรู้ หรือเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมได้ ทฤษฎีที่นำเสนอในบทนี้ เป็นทฤษฎีของนักคิด นักจิตวิทยา และนักการศึกษาต่างๆ ที่ได้รับการยอมรับโดยทั่วไปส่วนหลักการสอนที่นำเสนอ บางส่วนเป็นข้อเสนอของทฤษฎีโดยตรง บางส่วนเป็นการประยุกต์จากทฤษฎี โดยผู้เขียนและคณะนิสิตหลักสูตรครุศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต สาขาหลักสูตรและการสอน จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งมักจะเป็นทฤษฎีการเรียนรู้ไม่ได้นำเสนอไว้
แนวคิดเกี่ยวกับธรรมชาติและพฤติกรรมของมนุษย์
แนวคิดเกี่ยวกับธรรมชาติและพฤติกรรมของมนุษย์
ทฤษฎีการเรียนรู้ เริ่มต้นจากการมองธรรมชาติของมนุษย์ใน 2 ลักษณะ คือ ด้านจริยธรรมและด้านพฤติกรรมหรือการกระทำ (Bigge, : 10-16)
แนวคิดเกี่ยวกับพฤติกรรมหรือการกระทำของมนุษย์
นักคิดมีความเชื่อแตกต่างกันเป็น 3 แนว เช่นเดียวกันดังนี้
แนวที่ 1 เชื่อว่าพฤติกรรมหรือการกระทำของมนุษย์ เกิดขึ้นจาก แรงกระตุ้นภายในตัวเอง(active)
แนวที่ 2 เชื่อว่าพฤติกรรมหรือการกระทำของมนุษย์ เกิดขึ้นจาก อิทธิพลของสิ่งแวดล้อม มิใช่มาจากแรงกระตุ้นภายใน (passive or reactive)
แนวที่ 3 เชื่อว่าพฤติกรรมหรือการกระทำของมนุษย์ เกิดขึ้นทั้งจากสิ่งแวดล้อมและแรงกระตุ้นภายในตัวบุคคล (interactive)
ในปัจจุบันนี้มีทฤษฎีที่ได้รับความนิยมอีกหลายทฤษฎี เช่นทฤษฎีพหุปัญญา ทฤษฎีการสร้างความรู้ และทฤษฎีการเรียนรู้แบบร่วมมือ เป็นต้น แต่เนื่องจากเนื้อหาสาระของทฤษฎีใน 2 หัวข้อใหญ่ข้างต้น มีจำนวนมาก ผู้เขียนจึงจะขอนำเสนอทฤษฎีการเรียนรู้ร่วมสมัยแยกออกไปเป็นอีกบทหนึ่ง เพื่อมิให้เนื้อหาในบทที่ 4 นี้มีความยาวมากเกินไป
อ้างอิง ทิศนา แขมมณี.2554.ศาสตร์การสอน:กรุงเทพ.จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
